ئـامـان بـولـۇڭ ئاننا مــارىي
ئـامـان بـولـۇڭ ئاننا مــارىي
ھېكايە
خالىدە ئىسرائىل
ﻣﻪﻥ ﺋﺎﻧﻨﺎ ﻣﺎﺭﯨﻲ ﺑﯩﻠﻪﻥ ﭘﻮﻳﯩﺰﺩﺍ ﺗﻮﻧﯘﺷﺘﯘﻡ، ﻳﯧﺮﯨﻢ ﻛﯧﭽﯩﺪﻩ ﮬﺎﺟﻪﺗﺨﺎﻧﯩﻐﺎ كېتىۋىتىپ ﻗﻮﺷﻨﺎ ﺑﯚﻟﯜﻣﭽﯩﻨﯩﯔ ﺋﺎﺳﺘﯩﻨﻘﻰ ﻛﺎﺭﯞﯨﺘﯩﺪﺍ ﺋﺎﻟﺘﯘﻧﺪﻩﻙ ﺳﯧﺮﯨﻖ ﭼﺎﭼﻠﯩﻖ ﺑﯩﺮ ﻗﯩﺰﻧﯩﯔ ﺋﯘﺧﻼﯞﺍﺗﻘﺎﻧﻠﯩﻘﯩﻨﻰ ﻛﯚﺭﺩﯛﻡ، ﭘﺎﮬ ﻗﺎﻟﺘﯩﺲ ﭼﯩﺮﺍﻳﻠﯩﻖ ﻗﯩﺰﻛﻪﻥ ﺩﯨﮕﻪﻧﻠﻪﺭﻧﻰ ﺧﯩﻴﺎﻟﯩﻤﺪﯨﻦ ﺋﯚﺗﻜﯜﺯﮔﻪﻧﭽﻪ ﺋﯘﺧﻼﭖ ﻗﺎﭘﺘﯩﻤﻪﻥ. ﻛﯧﻴﯩﻦ، ﭘﻮﻳﯩﺰﻧﯩﯔ ﺗﺎﺭ ﻛﺎﺭﯞﯨﺘﯩﺪﺍ ﺋﯘﺧﻠﯩﻴﺎﻟﻤﺎﻱ ﺋﯘﻳﺎﻥ-ﺑﯘﻳﺎﻥ ﺋﯚﺭﯛﻟﯜﭖ ﻳﺎﺗﻘﯩﻨﯩﻤﺪﯨﻤﯘ ﺧﯩﻴﺎﻟﯩﻤﻐﺎ ﺋﺎﺷﯘ ﻗﯩﺰ ﻛﯩﺮﯞﺍﻟﺪﻯ، ﺋﯘ قارىماققا ﺋﻮﻗﯘﻏﯘﭼﯩﺪﻩﻙ ﻗﯩﻠﯩﺪﯗ ﻳﺎﻛﻰ ﺳﺎﻳﺎﮬﻪﺗﭽﯩﻤﯩﻜﯩﻦ؟ﺳﺎﻳﺎﮬﻪﺗﭽﻰ ﺑﻮﻟﺴﺎ ﻳﺎﺕ ﺑﯩﺮ ﺋﻪﻟﺪﻩ ﻳﺎﻟﻐﯘﺯ ﻳﯜﺭﻣﻪﺱ ﺋﯩﺪﻯ. ﻳﺎﻕ، ﭼﻪﺗﺌﻪﻟﻠﯩﻜﻠﻪﺭﻧﻰ ﮬﯧﭻ ﺑﯩﺮﻧﻪﺭﺳﻪ ﺩﻩﭖ ﺑﻮﻟﻐﯩﻠﻰ ﺑﻮﻟﻤﺎﻳﺪﯗ ﺟﯘﻣﯘ. ﻗﺎﻳﺴﯩﺒﯩﺮ ﻳﯩﻠﻰ ﮔﯧﺮﻣﺎﻧﯩﻴﻪﻟﯩﻚ ﺑﯩﺮ ﻳﯩﮕﯩﺘﻨﯩﯔ ﺟﻪﻧﯘﺑﻰ ﺷﯩﻨﺠﺎﯕﻨﯩﯔ ﻳﯧﺰﯨﻠﯩﺮﯨﺪﺍ ﺋﯚﺯﻯ ﻳﺎﻟﻐﯘﺯ ﻧﻪﭼﭽﻪ ﺋﺎﻱ ﺳﺎﻳﺎﮬﻪﺕ ﻗﯩﻠﻐﺎﻧﻠﯩﻘﻰ، ﻳﯧﻨﯩﺪﺍ ﭘﯘﻟﻰ ﻗﺎﻟﻤﺎﻱ، ﺋﺎﭼﻠﯩﻖ ﯞﻩ ﻛﯧﺴﻪﻟﻠﯩﻚ ﺳﻪﯞﻩﺑﯩﺪﯨﻦ ﻳﯩﻘﯩﻠﯩﭗ ﻗﺎﻟﻐﺎﻧﺪﺍ، ﻳﻪﺭﻟﯩﻚ ﺩﯦﮭﻘﺎﻧﻼﺭﻧﯩﯔ ﻗﯘﺗﻘﯘﺯﯞﺍﻟﻐﺎﻧﻠﯩﻘﯩﻨﻰ ﺋﺎﯕﻠﯩﻐﺎﻧﺘﯘﻕ. ﺋﯘﻻﺭ ﺑﯩﺰﮔﻪ ﻧﯩﺴﺒﻪﺗﻪﻥ ﻣﺎﺩﺩﻯ ﯞﻩ ﻣﻪﻧﯩﯟﻯ ﺟﻪﮬﻪﺗﺘﺘﯩﻦ ﺗﻮﻳﯘﻧﻐﺎﻥ ﺧﻪلق، ﺋﯚﺯ ﺗﯘﺭﻣﯘﺷﯩﺪﯨﻦ ﺯﯨﺮﯨﻜﯩﭗ ﻳﯩﺮﺍﻕ ﻳﻪﺭﻟﻪﺭﮔﻪ ﺑﯩﺮﯨﭗ ﻳﯜﺭﯛﺷﯩﺪﯗ، ﺋﯩﻨﺴﺎﻧﻼﺭﻧﯩﯔ ﺋﺎﺯﺍﭖ-ﺋﻮﻗﯘﺑﻪﺗﻠﯩﺮﯨﻨﻰ ﭼﯜﺷﯜﻧﯩﺸﻨﻰ ﺋﺎﺭﺯﯗ ﻗﯩﻠﯩﺪﯗ.
ﭘﻮﻳﯩﺰﻧﯩﯔ ﻗﺎﺗﺘﯩﻖ ﺳﯩﻠﻜﯩﻨﯩﭗ ، ﺑﯧﻜﻪﺗﻜﻪ ﻛﯩﺮﯨﭗ ﻛﯧﻠﯩﺸﻰ ﺧﯩﻴﺎﻟﯩﻤﻨﻰ ﺑﯘﺯﯞﻩﺗﺘﻰ، ﺋﯘ ﺑﯩﺮ ﻛﯩﭽﯩﻚ ﺑﯧﻜﻪﺕ ﺋﯩﺪﻯ، ﺗﯩﻨﯩﭻ ﯞﻭﮔﺰﺍﻝ ﺳﯘﭘﯩﺴﻰ ﭘﻮﻳﯩﺰﻧﯩﯔ ﺗﻮﺧﺘﯩﺸﻰ ﺑﯩﻠﻪﻧﻼ ﺟﺎﻧﻠﯩﻨﯩﭗ ﻛﻪﺗﺘﻰ، ﺋﻪﺗﺮﺍﭘﺘﯩﻜﻰ ﻗﺎﺭﺍﯕﻐﯘﻟﯘﻗﺘﯩﻦ ﻛﯩﺸﻠﻪﺭ ﻳﻮﭘﯘﺭﻟﯘﭖ ﻛﯩﻠﯩﺸﻜﻪ ﺑﺎﺷﻠﯩﺪﻯ، ﻛﯩﺸﻠﻪﺭ ﯞﺍﺭﻗﯩﺮﺷﺎﺗﺘﻰ ، ﻳﯜﮔﯩﺮﺷﻪﺗﺘﻰ، ﭼﯩﺮﺍﻳﯩﺪﯨﻦ ﺑﯩﺮ ﺧﯩﻞ ﺟﯩﺪﺩﯨﻠﯩﻚ ﭼﯩﻘﯩﭗ ﺗﯘﺭﺍﺗﺘﻰ.
ﺑﯘ ﺋﺎﻟﺪﯨﺮﺍﺷﻠﯩﻖ ﺗﯩﺰﻻ ﺑﯩﺴﯩﻘﺘﻰ. ﭘﻮﻳﯩﺰ ﻗﻮﺯﻏﺎﻟﺪﻯ، ﺑﯩﺮﺩﯨﻨﻼ ﭼﯚﻟﺪﻩﺭﻩﭖ ﻗﺎﻟﻐﺎﻥ ﯞﻭﮔﺰﺍﻟﻨﻰ ﺗﺎﺷﻼﭖ ﻗﺎﺭﺍﯕﻐﯘﻟﯘﻕ ﺋﯩﭽﯩﮕﻪ ﻛﯩﺮﯨﭗ ﻛﻪﺗﺘﻰ. ﺋﻪﻣﺪﯨﻠﯩﻜﺘﻪ ﺳﻮﻟﻴﺎﯞ ﺋﻮﻳﯘﻧﭽﯘﻗﻘﺎ ﺋﻮﺧﺸﺎﻳﺪﯨﻐﺎﻥ ﭘﻮﻳﯩﺰﻧﯩﯔ ﺋﯩﭽﻰ ﺋﺎﺩﻩﻡ ﺑﯩﻠﻪﻥ ﺗﻮﺷﯘﭖ ﺷﯘﻧﺪﺍﻕ ﺩﯨﻤﯩﻖ ﺑﻮﻟﯘﭖ ﻛﻪﺗﺘﻰ. ﺗﺎﺯﺍ ﺗﯩﺖ_ﺗﯩﺖ ﺑﻮﻟﯘﭖ ﺗﯘﺭﺳﺎﻡ، ﻓﻮﺭﻣﺎ ﻛﯩﻴﮕﻪﻥ ﭘﻮﻳﯩﺰ ﺧﯩﺰﻣﻪﺗﭽﯩﺴﻰ ﻛﯧﻠﯩﭗ، ﺑﻮﺵ ﺋﺎﯞﺍﺯﺩﺍ:«ﺑﺎﺷﻘﯩﻼﺭﻧﯩﯔ ﺋﺎﺭﺍﻡ ﺋﯧﻠﯩﺸﯩﻐﺎ ﺩﻩﺧﻠﻰ ﻳﻪﺗﻜﯜﺯﺳﻪﯕﻼﺭ ﺑﻮﻟﻤﺎﻳﺪﯗ. ﺋﯘﻧﯩﯔ ﺋﯜﺳﺘﯩﮕﻪ ﺑﯩﺮ ﭼﻪﺗﺌﻪﻟﻠﯩﻚ ﻳﻮﻟﯘﭼﻰ ﺑﯩﺌﺎﺭﺍﻡ ﺑﻮﻟﯟﺍﺗﯩﺪﯗ» ﺩﯦﺪﻯ.
ﺋﯘﻧﯩﯔ ﻗﻮﻟﯩﺪﺍ ﺑﯩﺮ ﻗﯘﺗﺎ ﺩﻭﺭﺍ ﺑﺎﺭ ﺋﯩﺪﻯ، ﺋﺎﺭﻗﯩﺪﯨﻨﻼ ﺋﯘﻧﯩﯔ ﻳﯧﻨﯩﻤﯩﺰﺩﯨﻜﻰ ﭼﻪﺗﺌﻪﻟﻠﯩﻚ ﻗﯩﺰ ﺑﯩﻠﻪﻥ ﭘﺎﺭﺍﯕﻼﺷﻘﺎﻥ ﺋﺎﯞﺍﺯﻯ ﺋﺎﯕﻠﯩﻨﯩﺸﻘﺎ ﺑﺎﺷﻠﯩﺪﻯ:
-ﻣﺎﻧﺎ ﺑﯘ ﺩﻭﺭﯨﻨﻰ ﻳﻪﭖ ﻛﯚﺭﯛﯓ، ﺋﺎﺷﻘﺎﺯﺍﻥ ﺋﺎﻏﺮﯨﻘﯩﻐﺎ ﺑﻪﻙ ﭘﺎﻳﺪﺍ ﻗﯩﻠﯩﺪﯗ، ﺗﻮﺧﺘﺎﯓ ﻣﻪﻥ ﻗﺎﻳﻨﺎﻗﺴﯘ ﺋﻪﻛﯧﻠﯩﭗ ﺑﯧﺮﻩﻱ.
ﻟﯩﻜﯩﻦ ﺑﯘ ﻗﯩﺰ ﺧﯩﺰﻣﻪﺗﭽﯩﻨﯩﯔ ﻗﯩﺰﻏﯩﻨﯩﻘﯩﻐﺎ ﺋﺎﻧﭽﻪ ﭘﯩﺴﻪﻧﯩﯩﺖ ﻗﯩﻠﻤﺎﻱ، ﺋﯚﻟﭽﻪﻣﻠﯩﻚ ﺑﯧﻴﺠﯩﯔ ﺗﻪﻟﻪﭘﭙﯘﺯﯨﺪﺍ:
-ﮬﻪ،ﻣﯘﺷﯘﻣﺪﻯ، ﺑﯘ ﺩﻭﺭﺍ ﻣﻪﻧﺪﯨﻤﯘ ﺑﺎﺭ، ﺑﺎﻳﺎ ﻳﯧﮕﻪﻧﺪﯨﻢ ﭘﺎﻳﺪﯨﺴﻰ ﺑﻮﻟﻤﯩﺪﻯ، ﺳﯩﻠﻪﺭﺩﻩ ﻳﺎﺧﺸﯩﺮﺍﻗﻰ ﻳﻮﻗﻤﯘ؟-ﺩﯦﺪﻯ.
-ﺑﺎﺭ ﺋﯩﺪﻯ،ﺗﯜﮔﻪﭖ ﻛﯧﺘﯩﭙﺘﯘ، ﻣﻪﻥ ﺑﺎﺷﻠﯩﻘﯩﻤﺪﯨﻦ ﺳﻮﺭﺍﭖ ﺑﺎﻗﺎﻱ، ﺳﯩﺰ ﺑﯩﺮﺩﻩﻡ ﺳﺎﻗﻼﭖ ﺗﯘﺭﯗﯓ،-ﺩﯦﺪﻯ پويىز خىزمەتچىسى.
ﺧﯩﺰﻣﻪﺗﭽﻰ ﺑﯩﺮﺩﻩﻣﺪﯨﻦ ﻛﯩﻴﯩﻦ ﭼﻮﯕﺮﺍﻕ ﺋﯩﻜﻜﻰ ﻛﯩﺸﯩﻨﻰ ﺑﺎﺷﻼﭖ ﻛﻪﻟﺪﻯ، ﺋﯘﻻﺭ ﺋﻪﻛﻪﻟﮕﻪﻥ ﺩﻭﺭﯨﻠﯩﺮﻧﻰ ﺋﯘﻧﯩﯖﻐﺎ ﺋﯩﭽﻜﯜﺯﯛﭖ، ﻳﺎﺧﺸﻰ ﺋﺎﺭﺍﻡ ئېلىشىنى ﺗﺎﭘﯩﻼﭖ ﻛﯩﺘﯩﭗ ﻗﺎﻟﺪﻯ، ﭼﯩﺮﺍﻕ ﺋﯚﭼﯜﭖ ﯞﺍﮔﯘﻥ ﺋﯩﭽﻰ ﺑﯩﺮﺩﯨﻨﻼ ﺟﯩﻤﯩﭗ ﻗﺎﻟﺪﻯ.
-ﺑﯘ ﻗﯩﺰ ﺑﯩﺮﻩﺭ ﻣﯘﮬﯩﻢ ﺷﻪﺧﯩﺴﻤﯩﺪﯗ؟ ﮔﻪﭖ-ﺳﯚﺯﻟﯩﺮﯨﺪﯨﻦ قارىغاندا ﻧﻪﺯﯨﺮﻯ ﺑﻪﻛﻼ ﺋﯜﺳﺘﯜﻥ ﺗﯘﺭﯨﺪﯗ،-ﺩﯦﺪﻯ نېرىقى ﻛﺎﺭﯞﺍﺗﺘﯩﻜﻰ ﺳﻪﭘﻪﺭﺩﯨﺸﯩﻢ، ﻗﺎﺭﻏﺎﻧﺪﺍ ﺋﯘﻧﯩﯔ ﺋﻮﻳﻐﯩﻨﯩﭗ ﻛﻪﺗﻜﯩﻨﯩﮕﻪ ﺧﯩﻠﻰ ﺑﻮﻟﻐﺎﻧﺪﻩﻙ ﻗﯩﻼﺗﺘﻰ.
ﺋﻮﻳﻐﺎﻧﺴﺎﻡ ﺋﺎﻟﻠﯩﻘﺎﭼﺎﻥ ﺗﺎﯓ ﺋﯩﺘﯩﭗ ﻛﯩﺘﯩﭙﺘﯘ.
ﻳﻮﻏﺎﻥ ﺋﻪﻳﻨﻪﻙ ﻗﯘﺗﯩﻐﺎﻥ ﺩﻩﻣﻠﻪﻧﮕﻪﻥ ﭼﺎﻳﻨﻰ ﺋﯩﭽﯩﭗ ﺋﻮﻟﺘﯘﺭﻏﺎﻥ ﺳﺎﯞﺍﻗﺪﯨﺸﯩﻢ، ﻗﻮﻟﻰ ﺑﯩﻠﻪﻥ ﺳﻮﻟﻴﺎﯞ ﺗﺎﻣﻨﯩﯔ ﺋﺎﺭﻗﯩﺴﯩﻨﻰ ﻛﯚﺭﺳﺘﯩﭗ:
-ﺋﺎﺧﺸﺎﻣﻘﻰ ﻗﯩﺰ ﺳﺎﭘﺴﺎﻗﻼ ﻛﯜﻟﯜﭖ ﺗﯘﺭﯨﺪﯗ، ﺑﯩﺮ ﻳﻪﺭﻟﯩﺮﻯ ﺑﯩﺰﻧﯩﯔ ﻗﯩﺰﻻﺭﻏﺎ ﺋﻮﺧﺸﺎﻳﺪﯗ، ﺋﯘﻳﻐﯘﺭﻣﯩﺪﯗ ﻳﺎ؟
-ﺋﯘﻧﺪﺍﻕ ﺑﻮﻟﺴﺎ ﮔﻪﭘﻜﻪ ﺳﯩﻠﯩﭗ ﺑﺎﻗﻤﺎﻣﺴﯩﺰ ،-ﺩﯦﺪﯨﻢ ﻣﻪﻥ.
ﻗﺎﻳﻨﺎﻗﺴﯘ ﺋﺎﻟﻐﯩﻠﻰ ﻛﯧﺘﯩﯟﯨﺘﯩﭗ ﻗﺎﺭﺳﺎﻡ ﺋﯘ ﻗﯩﺰ ﻛﯩﭽﯩﻚ ﭼﺎﻣﺎﺩﺍﻧﺪﯨﻜﻰ ﮔﯩﺮﯨﻤﻠﯩﺮﯨﻨﻰ ﻳﯩﻴﯩﭗ ﻗﻮﻳﯘﭖ، ﮔﯩﺮﯨﻢ ﻗﯩﻠﯟﺍﺗﺎﺗﺘﻰ، ﺳﺎﭘﺴﯧﺮﯨﻖ ﺑﯜﺩﺭﻩ ﭼﺎﭼﻠﯩﺮﯨﻨﯩﯔ ﺋﺎﺭﺳﯩﺪﺍ، ﺋﺎﻻﮬﯩﺪﻩ ﻛﯚﺯﮔﻪ ﺗﺎﺷﻠﯩﻨﯩﭗ ﺗﯘﺭﺩﯨﻐﺎﻥ، ﺗﯚﺗﻠﯜﻙ ﺋﯘﺯﯗﻧﻠﯘﻗﺘﯩﻜﻰ ﭼﯩﭽﻰ ﺋﯘﻧﻰ ﻛﻪﭘﺴﯩﺰ ﺋﻮﻏﯘﻝ ﺑﺎﻟﯩﻐﺎ ﺋﻮﺧﺸﯘﺗﯘﭖ ﻗﻮﻳﯘﭘﺘﯘ، ﻗﺎﻳﺘﯩﭗ ﻛﻪﻟﮕﻪﻧﺪﻩ ﺳﻪﭘﻪﺭﺩﯨﺸﯩﻤﻨﯩﯔ ﺋﯘﻧﯩﯖﻐﺎ ﮔﻪﭖ ﻗﯩﻠﯟﺍﺗﻘﺎﻧﻠﯩﻘﯩﻨﻰ ﻛﯚﺭﺩﯛﻡ.
-ﺳﯩﺰ ﺋﯘﻳﻐﯘﺭﻣﯘ؟ ﻗﻪﻳﻪﺭﺩﯨﻦ ﻛﯧﻠﯩﯟﺍﺗﯩﺴﯩﺰ؟ ﺋﯩﺴﻤﯩﯖﯩﺰ ﻧﯧﻤﻪ؟
ﭼﻪﺕ ﺋﻪﻟﻠﯩﻚ ﻗﯩﺰ ﻣﯜﺭﯨﺴﯩﻨﻰ ﻛﯚﺗﯜﺭﯛﭖ ﻗﻮﻳﯘﭖ، ﺳﻪﭘﻪﺭﺩﯨﺸﯩﻢ خەنزۇچە ﺳﻮﺭﯨﻐﺎﻧﺪﺍ، ﺧﻮﺷﻴﺎﻗﻤﯩﻐﺎﻧﺪﻩﻙ ﺗﻪﻟﻪﭘﭙﯘﺯﺩﺍ:
-ﻣﻪﻥ ﻳﺎﯞﺭﯗﭘﺎﻟﯩﻖ ، ﺋﯩﺴﻤﯩﻢ ﺋﺎﻧﻨﺎ ﻣﺎﺭﯨﻲ،- ﺩﻩﭖ ﺟﺎﯞﺍﭖ ﺑﻪﺭﺩﻯ ﯞﻩ ﺑﯩﺰﮔﻪ ﺋﯩﺴﯩﻢ ﻛﺎﺭﺗﯘﭼﻜﯩﺴﯩﻨﻰ ﺳﯘﻧﺪﻯ، ﺋﯘﻧﯩﯖﺪﺍ ﻣﻪﻟﯘﻡ ﺑﯩﺮ ﭼﻮﯓ ﺷﻪﮬﻪﺭﺩﯨﻜﻰ «ﮬﺎﯞﺍﻱ ﻛﯧﭽﯩﺴﻰ» ﺋﻮﻳﯘﻥ ﻗﻮﻳﯘﺵ ﺋﯚﻣﯩﻜﯩﻨﯩﯔ ﺑﺎﺷﻠﯩﻘﻰ ﺩﯦﻴﯩﻠﮕﻪﻧﺪﻯ.
-ﺷﯩﻨﺠﺎﯕﻐﺎ ﺳﺎﻳﺎﮬﻪﺕ ﻗﯩﻠﻐﯩﻠﻰ ﻣﺎﯕﺪﯨﯖﺰﻣﯘ؟
-ﻳﺎﻕ ﺋﺎﺭﺗﯩﺲ ﻗﻮﺑﯘﻝ ﻗﯩﻠﻐﯩﻠﻰ، ﺋﺎﯕﻠﯩﺴﺎﻡ ﺷﯩﻨﺠﺎﯕﻠﯩﻘﻼﺭ ﻧﺎﺧﺸﺎ-ﺋﯘﺳﯘﻟﻐﺎ ﺑﻪﻙ ﻣﺎﮬﯩﺮ ﺋﯩﻜﻪﻥ...
ﻛﯧﭽﯩﭽﻪ ﺗﯜﺯﯛﻙ ﺋﯘﺧﻠﯩﻴﺎﻟﻤﯩﻐﺎﭼﻘﺎ، ﮬﺎﺭﻏﯩﻨﻠﯩﻖ ﮬﯩﺲ ﻗﯩﻠﯩﭗ ﺑﯩﺮﺩﻩﻡ ﺗﯩﻨﯩﭻ ﻳﯩﺘﯩﯟﺍﻟﻤﺎﻗﭽﻰ ﺑﻮﻟﺪﯗﻡ، ﻟﯩﻜﯩﻦ ﺑﯘ ﻣﯘﻣﻜﯩﻦ ﺑﻮﻟﻤﯩﺪﻯ، ﺷﯘﯕﺎ ﺳﯘﺧﺎﻧﯩﻐﺎ ﺑﯩﺮﯨﭗ ﻳﯜﺯﯛﻣﻨﻰ ﻳﯘﻳﯘﭖ ﻛﻪﻟﻤﻪﻛﭽﻰ ﺑﻮﻟﺪﯗﻡ. ﺳﯘﺧﺎﻧﯩﺪﺍ ﮬﯩﻠﯩﻘﻰ ﭼﻪﺗﺌﻪﻟﻠﯩﻚ ﻗﯩﺰ ﻳﺎﻧﻔﯘﻧﯩﺪﺍ ﺑﯩﺮﺳﻰ ﺑﯩﻠﻪﻥ ﺳﯚﺯﻟﯩﺸﯟﺍﺗﺎﺗﺘﻰ، ﻳﯜﺯﯛﻣﻨﻰ ﻳﯘﻳﯘﯞﺍﺗﻘﺎﻧﺪﺍ ﻗﯘﻟﯩﻘﯩﻤﻐﺎ ﺗﯘﻳﯘﻗﺴﯩﺰ ﺋﯘﻧﯩﯔ « ﺗﻮﻻ ﻗﻮﯞﯗﺭﻏﺎﻣﻨﻰ ﺋﻪﮔﻤﯩﮕﯩﻨﻪ، ﻗﺎﻟﻐﺎﻥ ﮔﻪﭘﻨﻰ ﻛﯩﻴﯩﻦ ﻗﯩﻠﯩﺸﺎﻳﻠﻰ» ﺩﯨﮕﻪﻥ ﮔﻪﭘﻠﯩﺮﻯ ﻛﯩﺮﯨﭗ ﻗﺎﻟﺪﻯ.
ﺗﻮﺳﺎﺗﺘﺘﯩﻦ ﺋﯘ ﻛﻪﻳﻨﯩﮕﻪ ﺑﯘﺭﯗﻟﺪﻯ، ﺋﯘ ﺳﻪﻝ ﮬﯘﺩﯗﻗﻘﺎﻧﺪﻩﻙ ﺑﻮﻟﺪﯨﻴﯘ، ﻟﯧﻜﯩﻦ ﻣﺎﯕﺎ ﻗﺎﺭﺍﭖ ﻛﯜﻟﺪﻯ، ﺋﯘﻧﯩﯔ ﻛﯜﻟﻜﯩﺴﻰ ﻏﯘﮊﮊﯨﺪﻩ ﺋﺎﭼﭽﯩﻘﯩﻤﻨﻰ كەلتۈردى دە، ﮔﻪﭖ ﺳﯚﺯﺳﯩﺰ ﻛﻪﻳﻨﯩﻤﮕﻪ ﺑﯘﺭﯗﻟﯘﭖ ﭼﯩﻘﯩﭗ ﻛﻪﺗﺘﻢ، ﺋﯘﻣﯘ ﻛﻪﻳﻨﯩﻤﺪﯨﻦ ﻛﻪﻟﺪﻯ.
-ﺧﺎﭘﺎ ﺑﻮﻟﻤﺎﯓ ﺋﺎﭼﺎ، ﺋﯩﭽﻜﯩﺮﺩﯨﻜﻰ ﺋﯘﻳﻐﯘﺭﻻﺭ ﺑﻪﻙ ﻣﯘﺭﻩﻛﻜﻪﭖ ، ﺷﯘﯕﺎ ﻣﻪﻥ ئېھتىيات ﻗﯩﻠﯩﭗ ﭼﻪﺗﺌﻪﻟﻠﯩﻚ ﺑﻮﻟﯩﯟﺍﻟﻐﺎﻥ، ﻗﺎﺭﺳﺎﻡ ﺳﯩﻠﻪﺭ ﻳﺎﺧﺸﻰ ﺋﺎﺩﻩﻣﻠﻪﺭﻛﻪﻧﺴﯩﻠﻪﺭ.
ﻳﯧﯖﯩﻼ ﺋﻮﻳﻐﺎﻧﻐﺎﻥ ﺳﻪﭘﻪﺭﺩﯨﺸﯩﻢ ﺋﺎﻏﯩﺰﻧﻰ ﺋﯩﭽﯩﭙﻼ ﻗﺎﻟﺪﻯ:
-ﺋﯘﻧﺪﺍﻕ ﺑﻮﻟﺴﺎ ﺳﯩﺰ ﺋﯘﻳﻐﯘﺭﻣﯘ؟
-ﮬﻪﺋﻪ، ﺋﻪﺳﻠﻰ ﺋﯩﺴﻤﯩﻤﻰ ﺋﺎﻧﺎﺭﮔﯜﻝ ، ﻛﯧﻴﯩﻦ ﺧﻮﺟﺎﻳﯩﻨﯩﻢ ﻳﺎﻕ ﻣﯘﺋﻪﻟﻠﯩﻢ ﺑﯘﻧﻰ ﺋﯘﺯﯗﻥ ﻛﯚﺭﯛﭖ ﺋﺎﻧﻨﺎ ﺩﻩﭖ ﺋﯩﺴﯩﻢ ﻗﻮﻳﯘﭖ ﺑﻪﺭﮔﻪﻥ.
-ﻣﯘﻧﺪﺍﻕ ﺩﻩﯓ، ﺋﯘ ﺷﻪﮬﻪﺭﮔﻪ ﻗﺎﻧﺪﺍﻕ ﺑﯩﺮﯨﭗ ﻗﺎﻟﻐﺎﻧﺪﯨﯖﯩﺰ؟
ﺋﯘ ﺑﯩﺮﺩﻩﻡ ﻧﯧﺰﯨﻘﺎﭖ ﺑﺎﻗﺘﯩﻴﯘ، ﻳﻪﻧﯩﻼ ﺑﯩﺰﮔﻪ ﺩﻩﭖ ﺑﯩﺮﯨﺸﻨﻰ ﻻﻳﯩﻖ ﺗﺎﭘﺘﻰ.
- ﻣﻪﻥ ﺟﻪﻧﯘﭘﺘﯩﻜﻰ ﺑﯩﺮ ﻧﺎﻣﺮﺍﺕ ﺋﺎﺋﯩﻠﯩﻨﯩﯔ ﻗﯩﺰﻯ ،ﺑﯩﺰ ﻳﻪﺗﺘﻪ ﻗﯩﺰ ﺑﯩﺮ ﺋﻮﻏﯘﻝ ﺋﯩﺪﯗﻕ، ﻣﻪﻥ ﻗﯩﺰﻻﺭﻧﯩﯔ ﻛﯩﭽﯩﻜﻰ ﺋﯩﺪﯨﻢ، ﺩﺍﺩﺍﻣﻨﯩﯔ ﺋﺎﺯﻏﯩﻨﻪ ﻣﺎﺋﺎﺷﻰ ﺑﯩﺮ ئائىلىدىكى ﺋﻮن نەچچە ﺟﺎﻧﻨﯩﯔ ﻗﻮﺭﺳﯩﻘﯩﻐﺎ ﺋﺎﺭﺍﻥ ﻳﯩﺘﻪﺗﺘﻰ. ﺋﺎﺗﺎ-ﺋﺎﻧﺎﻡ ﻛﻮﻧﯩﭽﻪ ﺋﺎﺩﻩﻣﻠﻪﺭ ﺑﻮﻟﻐﺎﭼﻘﺎ ﺋﺎﭼﯩﻠﯩﺮﯨﻤﻨﯩﯔ ﮬﯩﭽﻘﺎﻳﯩﺴﺴﯩﻨﻰ ﺋﻮﻗﯘﺗﻤﺎﻱ ﺑﺎﻟﺪﯗﺭﻻ ﺋﻪﺭﮔﻪ ﺑﯩﺮﯞﻩﺗﻜﻪﻥ ﺋﯩﺪﻯ. ﭘﻪﻗﻪﺕ ﺋﺎﻛﺎﻣﻨﯩﻼ ﺋﯚﺯ ﺑﺎﻟﯩﺴﯩﺪﻩﻙ ﻛﯚﺭﯛﭖ ﺗﺎﭘﻘﺎﻥ-ﺗﻪﺭﮔﻪﻧﻨﻰ ﺷﯘﻧﯩﯖﻐﺎ ﺑﯩﺮﻩﺗﺘﻰ. ئەمما ﺋﺎﻛﺎﻡ ﻣﻪﻛﺘﻪﭘﺘﻪ ﺗﯜﺯﯛﻙ ﺋﻮﻗﯘﻣﺎﻱ، ﺗﺎﺯﺍ ﺑﯩﺮ ﺑﻮﺷﺎﯓ ﺑﻮﻟﯘﭖ ﭼﯩﻘﺘﻰ.ﻣﯧﻨﻰ ﮬﻪﻣﻤﯩﺴﻰ ﭼﯩﺮﺍﻳﻠﯩﻖ ﺩﯨﻴﯩﺸﻪﺗﺘﻰ، ﺋﺎﺗﺎ-ﺋﺎﻧﺎﻡ ﻣﯧﻨﻰ ﻣﻪﻛﺘﻪﭘﺘﯩﻦ ﭼﯩﻘﯩﺮﯞﺍﻟﻤﯩﺪﻯ، ﺗﻮﻟﯘﻗﺴﯩﺰﻧﻰ ﭘﯜﺗﺘﯜﺭﯛﭖ ﯞﯨﻼﻳﯩﺘﺘﻜﻰ ﺑﯩﺮ ﻣﻪﻛﺘﻪﭘﺘﻪ ﺳﻪﻧﺌﻪﺗﺘﻪ ﺋﻮﻗﯘﺩﯗﻡ، ﺋﻪﻣﻤﺎ ﺩﺍﺩﺍﻡ ﻣﯧﻨﻰ ﻧﺎﮬﯩﻴﻪﻧﯩﯔ ﺋﯩﭽﯩﮕﻪ ﺧﯩﺰﻣﻪﺗﻜﻪ ﺋﻮﺭﯗﻧﻼﺷﺘﯘﺭﺍﻟﻤﯩﺪﻯ، ﻳﯩﺮﺍﻕ ﻳﻪﺭﮔﻪ ﺑﻮﻟﺴﺎ ﺋﻪﯞﻩﺗﻤﯩﺪﻯ، ﺷﯘﻧﺪﺍﻕ ﻛﯜﻧﻠﻪﺭﻧﯩﯔ ﺑﯩﺮﯨﺪﻩ ﻧﯘﺭﯨﻤﺎﻥ ﺋﯩﺴﯩﻤﻠﯩﻚ ﺑﯩﺮ ﺳﺎﯞﺍﻗﺪﯨﺸﯩﻢ ﻣﯩﻨﻰ ﺋﯩﺰﺩﻩﭖ ﻛﯩﻠﯩﭗ:« ﺋﯩﭽﻜﯩﺮﺩﯨﻜﻰ ﺑﯩﺮ ﭼﻮﯓ ﺷﻪﮬﻪﺭﺩﯨﻦ ﺋﺎﺭﺗﯩﺲ ﺋﺎﻟﺪﯨﻐﺎﻧﻼﺭ ﻛﻪﭘﺘﯘ ﺟﯩﻨﯩﻢ ﺋﺎﺩﺍﺵ ﺑﯩﺰﻣﯘ ﺑﯩﺮﯨﭗ ﺳﯩﻨﺎﭖ ﺑﺎﻗﺎﻳﻠﻰ» ﺩﯦﺪﻯ. ﺋﯧﻤﺘﯩﮭﺎﻥ ﺟﻪﺭﻳﺎﻧﯩﺪﺍ ﺋﯘﻻﺭ ﻛﯚﭘﺮﻩﻙ ﭼﯩﺮﺍﻳﯩﻤﯩﺰﻧﻰ، ﺑﻪﺩﻩﻥ ﻗﯘﺭﯗﻟﯘﺷﯩﻤﯩﺰﻧﻰ ﺗﻪﻛﺸﯜﺭﺩﻯ. ﻣﻪﻥ ﺋﯘﻻﺭﻧﯩﯔ ﺑﯩﺰﻧﻰ ﻳﺎﻗﺘﯘﺭﻏﺎﻧﻠﯩﻘﯩﻨﻰ ﺷﯘ ﭼﺎﻏﺪﯨﻼ ﺳﻪﺯﮔﻪﻧﺘﯩﻢ.ﺋﺎﻧﺎﻡ ﻣﯧﻨﻰ «ﺋﯩﭽﻜﯩﺮﮔﻪ ﭘﺎﻻﻧﻰ ﺋﯩﺶ ﻗﯩﻠﻐﯩﻠﻰ ﺑﺎﺭﻣﺎﻗﭽﯩﻤﯩﺪﯨﯔ» ﺩﻩﭖ ﺗﯩﻠﻼﭖ، ﺋﯚﻳﻨﻰ ﺑﯩﺸﯩﻐﺎ ﻛﯩﻴﺪﻯ، ﺩﺍﺩﺍﻡ ﺗﺎﻣﺪﻩﻙ ﺗﺎﺗﺎﺭﻏﯩﻨﯩﭽﻪ ﺟﯩﻢ ﺋﻮﻟﺘﯘﺭﯗﭖ ﻛﻪﺗﺘﻰ، ﺷﯘﻧﺪﺍﻕ ﻗﯩﻠﯩﭗ ﺋﻪﺗﯩﺴﻰ ﻧﯘﺭﯨﻤﺎﻥ ﺋﯩﻜﻜﯩﻤﯩﺰ ﺟﯩﻤﺠﯩﺘﻼ ﺑﯘ ﻳﯧﺰﯨﺪﯨﻦ ﺋﺎﻳﺮﯨﺪﯗﻕ. ﺋﯜﺭﯛﻣﭽﯩﺪﻩ ﺋﯩﮕﯩﺰ ﺑﯩﻨﺎﻻﺭﻏﺎ ﻗﺎﺭﺍﭖ ﺋﯩﯖﻪﻛﻠﯩﺮﯨﻢ ﭼﯜﺷﯜﭖ ﻗﺎﻟﻐﯩﻠﻰ ﺗﺎﺱ ﻗﺎﻟﺪﻯ، ﺋﯩﭽﻜﯩﺮﮔﻪ ﺑﺎﺭﻏﺎﻧﺪﯨﻦ ﻛﯩﻴﯩﻦ ﺑﯩﺮ ﺋﺎﻳﻐﯩﭽﻪ ﭼﯜﺵ ﻛﯚﺭﮔﻪﻧﺪﻩﻙ ﺑﻮﻟﯘﭖ ﻳﯜﺭﺩﯗﻕ. ﺋﯘﻻﺭ ﺑﯩﺰﻧﻰ ﺑﯩﺮ ﺷﻪﺧﺴﯩﻨﯩﯔ ﺋﺎﭼﻘﺎﻥ ﻣﻪﻛﺘﯩﭙﯩﮕﻪ ﺋﺎﭘﯩﺮﯨﭗ ﺑﻪﺭﺩﻯ، ﺋﯘ ﻳﻪﺭﺩﻩ ﺑﯩﺰ ﺟﯩﻤﻰ ﻧﻪﺭﺳﯩﻨﻰ ﺋﯜﮔﻪﻧﺪﯗﻕ، ﺋﺎﺭﯨﺪﯨﻦ ﻳﯩﺮﯨﻢ ﻳﯩﻞ ﺋﯚﺗﻜﻪﻧﺪﯨﻦ ﻛﯩﻴﯩﻦ ﻧﯘﺭﯨﻤﺎﻥ ﺟﯩﻤﺠﯩﺘﻼ ﻏﺎﻳﯩﭗ ﺑﻮﻟﺪﻯ، ﺋﯘﻧﯩﯔ ﺑﻮﻳﻰ ﭘﺎﻛﺎﺭ ﺑﻮﻟﻐﺎﭼﻘﺎ ﻣﻪﻛﺘﻪﭘﻜﻪ ﻳﺎﺭﻣﺎﭘﺘﯘ، ﺷﯘﯕﺎ ﻛېﭽﯩﻠﯩﻚ ﺑﻪﺯﻣﯩﺨﺎﻧﯩﺪﺍ ﺋﯘﺳﯘﻝ ﺋﻮﻳﻨﺎﭖ ﭘﯘﻝ ﺗﯩﭙﯩﯟﯨﺘﯩﭙﺘﯘ ﺩﻩﭖ ﺋﺎﯕﻠﯩﺪﯨﻢ، ﮬﻪﻡ ﺋﯚﺯﻩﻣﻨﯩﯔ ﺗﻪﻟﻪﻳﻠﯩﻜﻠﯩﻜﯩﺪﯨﻦ ﺧﻮﺷﺎﻝ ﺑﻮﻟﺪﯗﻡ، ﻣﻪﻛﺘﻪﭘﻨﻰ ﭘﯜﺗﺘﯜﺭﮔﻪﻧﺪﯨﻦ ﻛﯩﻴﯩﻦ ﻳﺎﺧﺸﻰ ﻳﻪﺭﮔﻪ ﺋﻮﺭﯗﻧﻼﺷﺴﺎﻡ ﺗﯘﻧﺠﻰ ﻣﺎﺋﺎﺷﻨﻰ ﺋﯚﻳﮕﻪ ﺋﻪﯞﻩﺗﯩﻤﻪﻥ ﺩﻩﭖ ﺋﻮﻳﻠﯘﺩﯗﻡ... ﺋﻮﻗﯘﺵ ﺋﺎﻳﺎﻏﻠﯩﺸﯩﺶ ﺋﺎﻟﺪﯨﺪﺍ ﺋﻮﻳﯘﻥ ﻗﻮﻳﺪﯗﻕ، ﺋﯘﺳﯘﻝ ﺋﻮﻳﻨﺎﯞﯨﺘﯩﭗ ﺑﯩﺰﻧﻰ يۇرتتىن ﺋﻪﻛﻪﻟﮕﻪﻥ ﻛﯩﺸﯩﻨﯩﯔ ﻳﯩﻨﯩﺪﯨﻜﻰ ﺧﻮﺟﺎﻳﯩﻦ ﺳﯜﭘﻪﺕ ﺑﯩﺮﺳﯩﮕﻪ ﻣﯩﻨﻰ ﻛﯚﺭﺳﯩﺘﯩﭗ ﮔﻪﭖ ﻗﯩﻠﯟﺍﺗﻘﺎﻧﻠﯩﻘﯩﻨﻰ ﻛﯚﺭﯛﭖ ﻗﺎﻟﺪﯨﻢ، ﺷﯘ ﺋﻮﻳﯘﻧﺪﯨﻦ ﻛﯩﻴﯩﻦ ﺑﯘ ﻛﯩﺸﻰ ﭘﺎﺕ-ﭘﺎﺕ ﻣﻪﻛﺘﻪﭘﺘﻪ ﭘﻪﻳﺪﺍ ﺑﻮﻟﯘﭖ ﻗﺎﻟﺪﯨﻐﺎﻥ ﺑﻮﻟﺪﻯ، ﻣﯘﺷﯘ ﺋﯩﺸﻼﺭ ﺑﻮﻟﻐﺎﻧﺪﯨﻦ ﻛﯩﻴﯩﻦ ﮬﻪﻣﻤﯩﺴﯩﻨﯩﯔ ﻣﺎﯕﺎ ﺑﻮﻟﻐﺎﻥ ﻣﯘﺋﺎﻣﯩﻠﯩﺴﻰ ﺋﯚﺯﮔﻪﺭﺩﻯ، ﮬﻪﻣﻤﯩﺴﻰ ﻣﺎﯕﺎ ﺧﻮﺷﺎﻣﻪﺕ ﻗﯩﻠﯩﭗ ﺗﯘﺭﺍﺗﺘﻰ،ﺑﯩﺮ ﻛﯜﻧﻰ ﺋﯘ ﻣﻪﻥ ﺑﯩﻠﻪﻥ ﭘﺎﺭﺍﯕﻼﺷﺘﻰ، ﺋﺎﺭﻟﯩﻘﺘﺎ ﺋﺎﺋﯩﻠﻪ ﺋﻪﮬﯟﺍﻟﯩﻨﻰ ﺗﻮﻧﯘﺷﺘﯘﺭﯗﭖ، ﺋﯚﺯﯨﻨﯩﯔ ﺷﻪﮬﻪﺭﻟﯩﻚ ﺋﺎﻛﺴﯩﻴﻪ ﺷﯩﺮﻛﯩﺘﯩﻨﯩﯔ ﻟﯩﺪﯨﺮﻯ ﺋﯩﻜﻪﻧﻠﯩﻜﯩﻨﻰ ، ﺑﯩﺮ ﺗﺎﻏﯩﺴﻰ ﻣﻪﻥ ﺗﯘﺭﻏﺎﻥ ﺋﯚﻟﻜﯩﻨﯩﯔ ﺷﻪﮬﻪﺭ ﺑﺎﺷﻠﯩﻘﻰ ﺋﯩﻜﻪﻧﻠﯩﻜﯩﻨﻰ ، ﺋﯩﻠﮕﯩﺮﻯ ﺑﯩﺮ ﺭﻭﺱ ﻗﯩﺰ ﺑﯩﻠﻪﻥ ﺗﻮﻱ ﻗﯩﻠﻤﺎﻗﭽﻰ ﺑﻮﻟﻐﺎﻧﺪﺍ ، ﺗﻮﻱ ﺋﺎﻟﺪﯨﺪﺍ ﻧﯘﺭﻏﯘﻥ ﭘﯘﻟﻨﻰ ﺋﯩﻠﯩﭗ ﻗﯩﭽﯩﭗ ﻛﻪﺗﻜﯩﻨﻨﻰ، ﺷﯘﻧﯩﯖﺪﯨﻦ ﻛﯩﻴﯩﻦ ﺋﺎﻳﺎﻟﻼﺭﻏﺎ ﺋﯩﺸﻪﻧﻤﻪﺱ ﺑﻮﻟﯘﭖ ﻛﻪﺗﻜﯩﻨﻨﻰ ئېيتتى ۋە ماڭا « ﻣﻪﻥ ﭘﻪﺭﯨﺸﺘﯩﺪﻩﻙ ﮔﯜﺯﯛﻝ ﮬﻪﻡ ﺋﺎﻕ ﻛﯚﯕﯜﻝ ﺑﯩﺮ ﻗﯩﺰﻧﻰ ﺋﯘﭼﯩﺮﺍﺗﺘﯩﻢ ﻣﻪﻥ ﺋﯘﻧﻰ ﻳﺎﺧﺸﻰ ﻛﯚﺭﯨﻤﻪﻥ ﮬﻪﻡ ﮬﻪﺭ ﻗﺎﻧﺪﺍﻕ ﺑﻪﺩﻩﻝ ﺗﯚﻟﻪﺷﻜﻪ ﺭﺍﺯﯨﻤﻪﻥ»ﺩﯦﺪﻯ.
ﺳﯚﺯﻟﻪﭖ ﺷﯘ ﻳﻪﺭﮔﻪ ﻛﻪﻟﮕﻪﻧﺪﻩ ﺋﯘ ﺟﯩﻤﯩﭗ ﻛﻪﺗﺘﻰ.
ﺋﯘ ﮬﻪﻗﯩﻘﻪﺗﻪﻥ ﮔﯜﺯەﻝ ﺋﯩﺪﻯ.
-ﺷﯘﻧﺪﺍﻕ ﻗﯩﻠﯩﭗ ئۇ ﺋﻪﭘﻪﻧﺪﻯ ﺑﯩﻠﻪﻥ ﺗﻮﻱ ﻗﯩﻠﯩﺸﻘﺎ ﻗﻮﺷﯘﻟﺪﯨﯖﯩﺰﻣﯘ؟
-دەسلەپتە ﻗﻮﺷﯘﻟﻤﯩﺪﯨﻢ، ﻟﯩﻜﯩﻦ ﮬﻪﻣﻤﯩﺴﻰ ﺋﻪﮔﻪﺭ ﻗﻮﺷﯘﻟﻤﯩﺴﺎﯓ ﺋﯚﻣﯜﺭﻟﯜﻙ ﺑﻪﺧﺘﯩﯖﻨﻰ ﻛﻪﺗﻜﯜﺯﯛﭖ ﻗﻮﻳﯩﺴﻪﻥ، ﻧﯘﺭﯨﻤﺎﻧﻨﯩﯔ ﻗﺎﻧﺪﺍﻕ ﺑﻮﻟﻐﺎﻧﻠﯩﻘﯩﻨﻰ ﺑﯩﻠﻪﻣﺴﻪﻥ دەيتتى. ﻣﻪﻥ ﺧﯩﻴﺎﻟﻠﯩﺮﯨﻤﻨﻰ ﺑﺎﺷﻘﺎ ﺋﺎﭼﯩﻘﺎﻟﻤﺎﻱ ﻏﻪﻣﺪﻩ ﻗﺎﻟﺪﯨﻢ، ﺷﯘ ﻛﯜﻧﻠﻪﺭﺩﻩ ﻣﯧﻨﻰ ﺋﯘﻧﺘﯘﭖ ﻛﻪﺗﻜﻪﻥ ﺋﺎﺗﺎ-ﺋﺎﻧﺎﻣﺪﯨﻦ ﺧﻪﺕ ﻛﻪﻟﺪﻯ، ﺧﻪﺗﺘﻪ ﺋﯘﻻﺭ ﻣﻪﻥ ﺋﻪﯞﻩﺗﻜﻪﻥ ئون مىڭ ﻳﯜﻩﻧﻨﻰ ﺋﺎﻟﻐﺎﻧﻠﯩﻘﯩﻨﻰ ﮬﻪﻡ ﻣﻪﻧﺪﻩﻙ ﺑﯩﺮ ﯞﺍﭘﺎﺩﺍﺭ ﻗﯩﺰﯨﺪﯨﻦ ﺭﺍﺯﻯ ﺋﯩﻜﻪﻧﻠﯩﻜﯩﻨﻰ ﺋﯧﻴﺘﯩﭙﺘﯘ ،ﻣﻪﻧﺪﻩ ئون مىڭ يۈەن ﻧﯩﻤﻪ ﻗﯩﻠﺴﯘﻥ، ﺑﯘﻧﻰ ﺧﻮﺟﺎﻳﯩﻨﻨﯩﯔ ﻗﯩﻠﻐﯩﻨﻰ ﺋﯩﻨﯩﻖ...
ﺋﺎﻧﻨﺎ ﻣﺎﺭﯨﻴﻨﯩﯔ ﺗﯩﻠﻔﯘﻧﻰ تەخىرسىز ﺳﺎﻳﺮﺍﭖ ﻛﻪﺗﺘﻰ:
-ﺋﺎﻧﺎﺭﮔﯜﻝ ،ﺋﯜﺭﯛﻣﭽﯩﮕﻪ ﭼﯜﺷﻪﻣﺴﻪﻥ ﻳﺎﻛﻰ؟
-ﻗﻮﻳﻪ ﺋﯘ ﺋﯜﺭﯛﻣﭽﯩﻨﻰ! ﻧﯧﻤﯧﺪﯨﮕﻪﻥ ﻣﻪﻳﻨﻪﺕ، ﺳﻪﻥ ﺑﺎﺭﻏﯘ ﺋﺎﺩﺍﺵ، ﻣﺎﯕﺎ ئەڭ ﻳﺎﺧﺸﻰ ﻳﺎﺗﺎﻗﺘﯩﻦ ﺑﯩﺮﻧﻰ ﺋﯩﻠﯩﭗ ﻗﻮﻱ.
ﺳﻪﭘﻪﺭﺩﯨﺸﯩﻢ ﻣﺎﯕﺎ ﻣﻪﻧﯩﻠﯩﻚ ﻗﺎﺭﺍﭖ ﻳﻪﻧﻪ ﺳﻮﺭﯨﺪﻯ:
-ﺋﯘﻧﺪﺍﻗﺘﺎ ﺗﻮﻳﯩﯖﯩﺰﻏﺎ ﺋﯚﻳﯩﯖﯩﺰﺩﯨﻜﯩﻠﻪﺭ ﻧﯩﻤﻪ ﺩﯦﺪﻯ؟
-دەسلەپتە ﺑﯩﺰﻧﯩﯔ ﺳﻪﻧﺪﻩﻙ ﻗﯩﺰﯨﻤﯩﺰ ﻳﻮﻕ ﺩﻩﭖ ﺗﯩﻠﻠﯩﺪﻯ، ﻟﯩﻜﯩﻦ ﭘﯘﻝ ﺩﯨﮕﻪﻥ ﮬﻪﻣﻤﻪ ﺋﺎﺩﻩﻣﻨﻰ ﺋﯩﺮﯨﺘﯩﺪﯨﻜﻪﻥ، ﻛﯩﻠﯩﭗ ﺑﯩﺰ ﺑﯩﻠﻪﻥ ﺑﯩﺮﻩﺭ ﻳﯩﻠﭽﻪ ﺗﯘﺭﯗﭖ ﻛﻪﺗﺘﻰ. بىز ﺑﺎﺭﻏﯩﻨﯩﻤﯩﺰﺩﺍ ﺳﻪﮬﺮﺍﻟﯩﻖ ﺋﯩﻜﻜﻰ ﻳﯧﺘﯩﻢ ﻗﯩﺰﻧﻰ ﺋﯩﻠﯩﭗ ﻛﻪﻟﮕﻪﻥ، ﺋﯩﭽﻜﯩﺮﻧﯩﯔ ﻧﻪﻡ ﮬﺎﯞﺍﺳﻰ ﻳﺎﻗﻘﺎﻧﻠﯩﻘﺘﯩﻨﻤﯘ ﺋﯩﻜﻜﯩﻠﯩﺴﻰ ﺑﯩﺮ ﭘﯩﻴﺎﻟﻪ ﭼﺎﻱ ﺑﯩﻠﻪﻥ ﺋﯩﭽﻜﯩﺪﻩﻙ ﭼﯩﺮﺍﻳﻠﯩﻖ ﺑﻮﻟﯘﭖ ﻛﻪﺗﺘﻰ، ﺋﯘﻻﺭ ﺋﯘ ﻳﻪﺭﺩﻩ ناھايىتى ﺋﻪﺗﯩﯟﺍﺭﻟﯩﻖ، ﻛﯩﭽﯩﻠﯩﻚ ﺳﻮﺭﯗﻧﻨﯩﯔ ﺧﻮﺟﺎﻳﯩﻨﻠﯩﺮﻯ ﺗﺎﻟﯩﺸﯩﭗ ﻛﯩﺘﯩﺪﯗ ﺗﯩﺨﻰ.
ﻣﻪﻥ ﺧﯩﻠﯩﻐﯩﭽﻪ ﺋﯘﺧﻠﯩﻴﺎﻟﻤﺎﻱ ﺋﺎﻧﻨﺎ ﻣﺎﺭﯨﻴﻨﯩﯔ ﮬﯩﻜﺎﻳﯩﺴﯩﻨﻰ ﺋﻮﻳﻼﭖ ﻳﺎﺗﺘﯩﻢ.ﺋﻪﺗﯩﮕﻪﻧﻠﯩﻚ ﻧﻪﺷﺘﯩﺪﯨﻦ ﻛﯩﻴﯩﻦ ﯞﺍﮔﻮﻧﺪﺍ ﻗﻮﺭﺍﻝ ﺋﺎﺳﻘﺎﻥ ﺋﯩﻜﻜﻰ ﺳﺎﻗﭽﻰ ﭘﻪﻳﺪﺍ ﺑﻮﻟﺪﻯ، ﺋﯘﻻﺭﻧﯩﯔ ﭘﺎﻛﺎﺭﺭﺍﻗﻰ ﺋﯘﺩﯗﻟﯩﻤﯩﺰﺩﺍ ﺗﻮﺧﺘﺎﭖ، ﺟﺎﺯﯨﺪﯨﻜﻰ ﺳﻮﻣﻜﯩﻼﺭﻧﻰ ﻛﯚﺭﺳﯩﺘﯩﭗ:
- ﺑﯘ ﻛﯩﻤﻨﯩﯔ ﻧﻪﺭﺳﯩﻠﯩﺮﻯ ؟-ﺩﻩﭖ ﺗﻮﯞﻟﯩﺪﻯ.
-ﻣﯧﻨﯩﯔ، ﻧﯧﻤﻪ ﺑﻮﻟﺪﻯ؟-ﺩﯦﺪﯨﻢ ﻣﻪﻥ ﮬﯘﺩﯗﻗﯘﭖ.
ﻣﻪﻥ ﻳﺎﺭﺩﻩﻡ ﺗﯩﻠﯩﮕﻪﻧﺪﻩﻙ ﺋﻪﺗﺮﺍﭘﻘﺎ ﻗﺎﺭﯨﺪﯨﻢ.
-ﻧﯧﻤﯩﺸﻘﺎ ﺋﺎﺧﺘﯘﺭﺳﯩﻠﻪﺭ؟ئاختۇرۇش ﮔﯘﯞﺍﮬﻨﺎﻣﻪﯕﻼﺭ ﺑﺎﺭﻣﯘ؟
-ﻗﯘﺭﯗﻕ ﮔﻪﭘﻨﻰ ﺋﺎﺯ ﻗﯩﻠﯩﭗ سومكاڭنى ﺋﺎﭺ، ﺩﯙﻟﻪﺕ ﻛﺎﺩﯨﺮﻯ ﺗﯘﺭﯗﭖ ﻧﯧﻤﻪ ﺧﯩﺰﻣﯩﺘﯩﻤﯩﺰﮔﻪ ﻣﺎﺳﻼﺷﻤﺎﻳﺴﻪﻥ ،-ﺩﯦﺪﻯ ﻛﯩﻤﻠﯩﻜﯩﻤﻨﻰ ﻗﺎﻳﺘﯘﺭﯗﭖ ﺑﻪﺭﮔﻪﭺ.
ﻗﻮﻟﻠﯩﺮﯨﻤﯩﺰﻧﯩﯔ ﺳﯘﺱ ﺗﯩﺘﯩﺮﯨﺸﯩﻨﻰ ﭼﺎﻧﺪﯗﺭﻣﺎﻱ ﺳﻮﻣﻜﯩﻼﺭﻧﻰ ﺋﺎﭼﺘﯘﻕ، مىڭ تەستە ﭘﺎﺗﯘﺭﻏﺎﻥ ﻧﻪﺭﺳﯩﻠﻪﺭ ﻳﻪﺭﺩﻩ ﻳﯩﻴﯩﻠﯩﭗ ﺗﯘﺭﺍﺗﺘﻰ، ﺋﯘﻻﺭ ﺑﯩﺰﻧﯩﯔ ﺳﻮﻣﻜﯩﻼﺭﻧﻰ ﺋﺎﺧﺘﯘﺭﯗﭖ ﺑﻮﻟﯘﭖ ﻳﻪﻧﻪ ﺟﺎﺯﯨﻐﺎ ﻗﺎﺭﺍﺷﻘﺎ ﺑﺎﺷﻠﯩﺪﻯ:
-ﻣﺎﯞﯗ ﺳﻮﻣﻜﺎ ﻛﯩﻤﻨﯩﯔ؟
-ﻣﯧﻨﯩﯔ، ﻧﯧﻤﻪ ﺑﻮﭘﺘﯘ،-ﺋﺎﻧﻨﺎ ﻣﺎﺭﯨﻴﻨﯩﯔ ﺋﺎﯞﺍﺯﻯ ﭼﯩﺮﻗﯩﺮﻏﺎﻧﺪﻩﻙ ﺋﺎﯕﻼﻧﺪﻯ.
-ﺋﺎﺧﺘﯘﺭﯨﻤﯩﺰ ﺋﺎﭺ؟
-ﻳﺎﻕ ،ﺑﯘﻧﯩﯖﺪﺍ ﻛﯩﻴﯩﻢ-ﻛﯩﭽﻪﻛﺘﯩﻦ ﺑﺎﺷﻘﺎ ﻧﻪﺭﺳﻪ ﻳﻮﻕ، ﺋﺎﺧﺘﯘﺭﯗﺷﻘﺎ ﮬﻪﺩﺩﯨﯔ ﻳﻮﻕ...
-ﺋﺎﻏﺰﯨﯖﻨﻰ ﻳﯘﻡ ﮬﯘ ﺳﯩﺴﯩﻖ ﺟﺎﻻﭖ!!!
ﺋﺎﻧﻨﺎ ﻣﺎﺭﯨﻲ ﺑﯩﺮ ﺩﯙﯞﻩ ﻛﯩﻴﯩﻤﻨﯩﯔ يېنىدا ﺑﯩﭽﺎﺭﻩ ﻗﯩﻴﺎﭘﻪﺗﺘﻪ ﺋﯚﺭﻩ ﺗﯘﺭﺍﺗﺘﻰ، ﺑﯩﺸﯩﺪﯨﻜﻰ ﺩﯨﯖﮕﯩﻴﯩﭗ ﺗﯘﺭﻏﺎﻥ ﭼﯩﭽﻰ ﺷﯘﻧﺪﺍﻕ ﺑﯩﭽﺎﺭﻩ ﻛﯚﺭﯛﻧﻪﺗﺘﻰ،ﭼﯜﺷﻜﻪ ﻳﯩﻘﯩﻦ ﺋﺎﺧﺘﯘﺭﯗﺵ ﺋﺎﻳﺎﻏﻼﺷﺘﻰ، ﺋﻪﻣﻤﺎ ﺋﯘﻧﯩﯔ ﺗﻪﺳﯩﺮﯨﺪﯨﻦ ﮬﯩﭽﻜﯩﻢ ﺑﯩﺮ ﻧﻪﺭﺳﻪ ﻳﯩﻤﯩﺪﻯ.
-ﺋﯧﺮﯨﯖﯩﺰﻧﯩﯔ ﺋﯚﻟﻜﻪ ﺑﺎﺷﻠﯩﻘﻰ ﺩﺍﺩﯨﺴﻰ ﺑﯩﻠﻪﻥ ﺗﺎﻏﯩﺴﻰ ﺑﯘ ﺋﯩﺸﻼﺭﻧﻰ ﺋﺎﯕﻠﯩﺴﺎ ﻧﯧﻤﻪ ﺩﻩﭘﻜﯩﺘﻪﺭ؟
ﺋﺎﻧﻨﺎﻏﺎ ﺟﺎﻥ ﻛﯩﺮﮔﻪﻧﺪﻩﻙ ﺑﻮﻟﺪﻯ.
-ﺋﯘﻻﺭﻏﺎ ﺩﻩﻳﺪﯨﻐﺎﻥ ﺑﻮﻟﺴﺎﻣﻐﯘ كۆرگىلىكى ﺑﺎﺭ.
ﭘﻮﻳﯩﺰ ﺩﺍﺧﯧﻴﻪﻧﮕﻪ ﻳﯩﻘﯩﻨﻼﺷﻘﺎﻧﺪﺍ ﺋﯘ ﺋﯚﺯﯨﮕﻪ ﺋﻪﺳﺘﺎﻳﯩﺪﯨﻠﻠﯩﻖ ﺑﯩﻠﻪﻥ ﮔﯩﺮﯨﻢ ﻗﯩﻠﺪﻯ، ﮬﻪﻡ ﭘﻮﻳﯩﺰﺩﯨﻦ ﭼﯜﺷﯩﯟﯨﺘﯩﭗ ﺋﻪﮔﻪﺭ ﺋﯩﭽﻜﯩﺮﮔﻪ ﺑﯩﺮﯨﭗ ﻗﺎﻟﺴﺎﻕ ،ﺋﯚﺯﯨﻨﻰ ﭼﻮﻗﯘﻡ ﺋﯩﺰﺩﯨﺸﯩﻤﯩﺰﻧﻰ ﺗﺎﭘﯩﻠﯩﺪﻯ،.
ﯞﻭﮔﯩﺰﺍﻟﺪﺍ ﺋﺎﺩﻩﻡ ﻣﯩﻐﯩﻠﺪﺍﻳﯩﺘﺘﻰ، ﻳﻮﻏﺎﻥ ﺳﻮﻣﻜﺎ ﻳﯜﺩﯛﯞﺍﻟﻐﺎﻥ ﺋﺎﻧﻨﺎ ﻳﻮﻟﯘﭼﯩﻼﺭﻧﯩﯔ ﺋﺎﺭﺳﯩﺪﺍ ﺋﺎﻻﮬﯩﺪﻩ ﺗﯘﺭﺍﺗﺘﻰ، ﺋﯘ ﭼﻪﺗﺌﻪﻟﻠﯩﻜﻜﻪ ﺋﻮﺧﺸﺎﻳﺘﺘﻰ، ﻟﯩﻜﯩﻦ ﺋﯘﻧﯩﯖﺪﺍ ﺑﯩﺮ ﺧﯩﻞ ﺭﻭﮬﻰ ﺳﯘﻧﯘﻗﻠﯘﻕ ﺑﺎﺭ ﺋﯩﺪﻯ. ﺋﺎﻧﻨﺎ ﺗﯘﻳﯘﻗﺴﯩﺰ ﻛﻪﻳﻨﯩﮕﻪ ﺑﯘﺭﯗﻟﺪﻯ، ﺋﯘﻧﯩﯔ ﻗﺎﺭﭼﯘﻗﻠﯩﺮﯨﺪﺍ ﺑﯩﺮ ﺑﻪﺭﺳﻪ ﻳﺎﻟﯩﺘﺘﯩﺪﻩ ﻗﯩﻠﯩﭗ ﻗﺎﻟﺪﯨﻴﯘ،ﺩﻩﺭﮬﺎﻝ ﺋﯚﭼﺘﻰ.
ﭘﻮﻳﯩﺰ ﺋﯜﺭﯛﻣﭽﯩﮕﻪ ﻳﯩﻘﯩﻨﻼﺷﻘﺎﻧﺪﺍ سەپەردىشىم:
-ﺳﯩﺰﻧﯩﯖﭽﻪ ﺋﯘﻧﯩﯔ ﺩﯨﮕﻪﻧﻠﯩﺮﻯ ﺭﺍﺳﻤﯩﺪﯗ؟-ﺩﯦﺪﻯ.
-ﺑﻪﻟﻜﯩﻢ ﺭﺍﺳﯩﺘﺘﯘ...
ﻣﻪﻥ ﺳﯩﺮﯨﺘﻘﺎ ﻗﺎﺭﯨﺪﯨﻢ ، ﭘﺎﻳﺎﻧﺴﯩﺰ ﺩﺍﻟﯩﻨﯩﯔ ﻳﯩﺮﺍﻕ ﺑﯩﺮ ﻳﯧﺮﯨﺪﻩ ﻛﯚﯕﻠﯩﻜﻰ ﺋﯚﺯﯨﮕﻪ ﭼﻮﯓ ﻛﯩﻠﯩﭗ ﻗﺎﻟﻐﺎﻥ ، ﺑﯩﺮ ﻗﯩﺰ ﭘﻮﻳﯩﺰﻏﺎ ﻗﺎﺭﺍﭖ ﻳﯜﮔﯩﺮﻩﭖ كېلىۋاتقاندەك ﻛﯚﺭﯛﻧﯜﭖ ﻛﻪﺗﺘﻰ.
«شىنجاڭ مەدەنىيىتى» ژۇرنىلى 2004-يىللىق 6-سانىدىن ئېلىندى.