رامبو: مەست كېمە
رامبو: مەست كېمە
ئارتۇر رامبو (1891-1854) - ﻓﯩﺮﺍﻧﺴﯩﻴﻪ ﺳﯩﻤﯟﻭﻟﯩﺰﯨﻤﻠﯩﻖ ﺷﯧﺌﯩﺮﯨﻴﻪﺗﻨﯩﯔ ﻣﻪشھۇر ﭘﯩﺸﯩﯟﺍﻟﯩﺮﯨﺪﯨﻦ. «ﭘﻪﯞﻗﯘلئاﺩﺩﻩ ﺗﺎﻻﻧﯩﺘﻘﺎ ﺋﯩﮕﻪ ﻏﻪﻟﯩﺘﻪ ﺷﺎﺋﯩﺮ». ئۇ 15 ﻳﯩﺸﯩﺪﺍ ﺷﯧﺌﯩﺮ ﻳﯩﺰﯨﺸﻨﻰ ﺑﺎﺷﻼﭖ، 20 ﻳﺎﺷﻘﺎ ﻛﯩﺮﮔﻪﻧﺪﻩ: «رىياﻟﻠﯩﻘﻨﻰ ﻗﯘﭼﺎﻗﻼﭖ، دېھقان ﺑﻮﻟﯘﭖ كېتەيچۇ!» دېگەن ھېسىياتقا كېلىپ ﻗﺎﻟﯩﺪﯗ-ﺩﻩ، ﻗﻪﻟﻪﻣﻨﻰ ﺗﺎﺷﻼﭖ ﻗﻮﻳﯩﺪﯗ. ئەﻣﻤﺎ، 5 ﻳﯩﻠﻠﯩﻖ ﻗﯩﺴﻘﯩﻐﯩﻨﺎ ﺷﯧﺌﯩﺮﯨﻲ ھاﻳﺎﺗﯩﺪﺍ ﻓﯩﺮﺍﻧﺴﯩﻴﻪ ﺷﯧﺌﯩﺮﯨﻴﻪﺕ ﻣﯘﻧﺒﯩﺮﯨﻨﻰ ﺯﯨﻠﺰﯨﻠﯩﮕﻪ ﻛﻪﻟﺘﯜﺭﯨﺪﯗ. «ﻣﻪست ﻛﯧﻤﻪ»− ﺷﺎﺋﯩﺮﻧﯩﯔ ﯞﻩﻛﯩﻠﻠﯩﻚ ﺧﺎﺭﺍﻛﺘﯩﺮﮔﻪ ﺋﯩﮕﻪ ئەﺳﯩﺮﻯ.
مەست كېمە
ئارتور رامبۇ(پىرانسىيە)
رەھىمسىز ﺩﻩﺭﻳﺎﺩﺍ ئاﻗﯩﻤﻪﻥ ئەﺭﻛﯩﻦ،
ﺗﯘﻳﻐﯘﻣﺪﺍ ﻣﺎﺗﺮﻭﺳﻼﺭ ﺗﺎﺭﺗﺎﻟﻤﺎﺱ ئاﺭﻗﺎﻥ.
ئۇﻻﺭﻧﻰ ﺳﯜﺭﻩﻧﭽﻰ ﻗﯩﺰﯨﻞ ﺗﻪﻧﻠﯩﻜﻠﻪﺭ،
ﻗﻮﺯﯗﻗﻘﺎ ﺑﺎﻏﻠﯩﺸﺎﺭ، ئەﻳﻠﯩﺸﯩﭗ ﻧﯩﺸﺎﻥ.
ﻏﻪﯞﯞﺍﺳﻼﺭ ﺗﻪﻗﺪﯨﺮﻯ ﻣﺎﯕﺎ ھېچﻧېﻤﻪ،
ﭘﺎﺧﺘﺎ ﯞﻩ ﺑﯘﻏﺪﺍﻳﻼﺭ ﺗﻮﺷﯘﻳﻤﻪﻥ ھەﺭﺩﻩﻡ.
ﻣﺎﺗﺮﻭﺳﻼﺭ ﭘﻪﺭﻳﺎﺩﻯ ﺗﯩﻨﭽﯩﻐﺎﻥ ﻣﻪھەﻝ،
ﺩﻩﺭﻳﺎﺩﺍ ﻣﻪﻳﻠﯩﻤﭽﻪ ئاﻗﯩﻤﻪﻥ ﺑﯩﻐﻪﻡ.
ﺩﻭﻟﻘﯘﻧﻐﺎ ﺑﯩﭙﻪﺭﯞﺍ ﭼﺎﭘﺘﯩﻢ ﺑﯩﺮ ئاﻳﺎﺯ،
ئوﻳﯘﻧﭽﻰ ﺑﺎﻟﯩﺪﯨﻦ ﻛﯚﺭﻩ ﺑﻮﻟﺪﯗﻡ ﮔﺎﺱ.
ﻛﯚﻧﻪكتﯨﻦ ﻗﻮﺯﻏﺎﻟﻐﺎﻥ ھەﺭﯨﻠﻪﺭﺳﯩﻤﺎﻥ،
ﻣﺎﺗﺮﻭﺳﻼﺭ ﺑﻮﻟﻤﺎﻗﺘﺎ ئاﺭﻗﺎﻧﺪﯨﻦ ﺧﺎﻻﺱ.
ﺩﯦﯖﯩﺰﺩﺍ ئوﻳﻐﺎﻧﺴﺎﻡ ﻗﯘﺕ ﺗﯩﻠﻪﺭ ﺑﻮﺭﺍﻥ،
ئۇﺳﯘﻟﻼﺭ ئوﻳﻨﯩﺪﯨﻢ ﺷﯩﺸﯩﺪﯨﻦ ﻟﻪﺭﺯﺍﻥ.
ئۆﻟﮕﻪﻧﮕﻪ ئەﺑﻪﺩﯨﻲ ﺑﯚﺷﯜﻙ- ﺩﻭﻟﻘﯘﻧﺪﺍ،
ﺧﺎﻣﯘﺵ ﻛﯚﺯ ﻣﺎﻳﺎﻛﻘﺎ ئۆﺗﺘﯜﻡ ﺑﻪﺭﻣﻪﻱ ﺟﺎﻥ.
ﺳﯩﯖﻤﻪﻛﺘﻪ ﻛﯩﻤﻪﻣﮕﻪ ﻳﺎﭘﻴﯩﺸﯩﻞ ﺳﯘﻻﺭ،
ئۇ ﭼﯜﭼﯜﻙ ئاﻟﻤﯩﺪﯨﻦ ﻟﻪﺯﺯﻩﺗﻠﯩﻚ ﯞﻩ ﺳﺎﭖ.
ﻳﯘﺩﻯ ئۇ ﻗﯘﺳﯘﻕ ﯞﻩ ﻛﯚﻙ ﻣﻪﻱ ﺩﯦﻐﯩﻨﻰ،
ﻟﻪﯕﮕﻪﺭﻧﻰ ﭼﺎﻟﻐﯩﺘﯩﭗ، ﺭﻭﻟﻼﺭﻧﻰ ﭼﺎﻳﻘﺎﭖ.
ﺷﯧﺌﯩﺮﯨﻐﺎ ﺩﯨﯖﯩﺰﻧﯩﯔ ﭼﯚﻣﯜﻟﺪﯛﻡ دەرھال،
ئەﻱ، ﺩﯨﯖﯩﺰ، ﺑﺎﻏﺮﯨﯔ ﺳﯜﺕ، ﭼﯚﻛﻪﺭ ﻳﯘﻟﺘﯘﺯﻻﺭ.
ئوﻳﭽﺎﻥ، ﻣﻪﺱ ﺟﻪﺳﻪﺗﻠﻪﺭ ئۆﺗﯜﺷﻪﺭ ﻟﻪﻳﻠﻪﭖ،
ﻳﯩﺸﯩﻞ ﻧﯘﺭ، ﻛﯚﻙ ﺭﻩﯕﮕﻪ ﺗﻮﻳﯘﻧﺪﯗﻡ زېنىھار
ﺋﯧﭽﯩﻴﺪﯗ ﻳﯩﺸﯩﻠﻠﯩﻖ ﯞﻩ ﺑﯩﻤﻪﻧﯩﻠﯩﻚ،
ﻛﯜﻧﺪﯛﺯ ﻳﺎﻟﻘﯘﻧﯩﺪﺍ ﺭﯦﺘﯩﻤﻼﺭ ﻟﻪﺭﺯﺍﻥ.
ﺋﯧﭽﯩﻴﺪﯗ ﯞﺍﻟﻠﯩﺪﻩ ﻗﯩﺰﺍﺭﻏﺎﻥ ﺳﯚﻳﮕﯜ،
ﭘﻮﺭﻟﯩﺸﯩﭗ، ﺧﯧﻤﯩﺮﻻﺭ ئۆﺭﻟﯩﮕﻪﻧﺴﯩﻤﺎﻥ.
ھاراقتىن ﻛﯜﭼﻠﯜﻛﺮﻩﻙ ئاﭼﭽﯩﻘﻰ ئۇﻧﯩﯔ،
ﯞﻩ ﭼﯩﻠﺘﺎﺭ ئۈﻧﯩﺪﯨﻦ ﭼﻪﻛﺴﯩﺰ - ﺑﯩﭙﺎﻳﺎﻥ.
-ئەﻱ ﭼﺎﻗﻤﺎﻕ ﻧﯘﺭﯨﺪﺍ ﻳﯧﺮﯨﻠﻐﺎﻥ ئاﺳﻤﺎﻥ،
ﺷﯩﺪﺩﻩﺗﻠﯩﻚ ﺩﻭﻟﻘﯘﻧﻼﺭ، ﺗﻮﻧﯘﺵ ﻗﯘﻳﯘﻧﺘﺎﺯ!
-ئەﻱ ﮔﯘﮔﯘﻡ، ئەﻱسەھەر ئاﻕ ﻛﻪﭘﺘﻪﺭﺩﻩﻙ ﺷﺎﺩ،
ﻛﯚﺭﮔﻪﻧﻤﻪﻥ، ﺧﯩﻴﺎﻟﻼﺭ ئاﺟﺎﻳﯩﭗ ﺭﻩﯕﯟﺍﺯ!
ﺳﯩﺮﻟﯩﻖ ئەﻧﺪﯨﺸﯩﻠﻪﺭ ﻗﺎﺭﺍﻳﺘﻘﺎﻥ ﻗﯘﻳﺎﺵ،
ﺳﯚﺳﯜﻧﺮﻩﯓ ﻧﯘﺭﻻﺭﻧﻰ ﭼﺎﻗﻨﺎﺗﻘﺎﻥ ئۇﺯﺍﻕ.
ﻣﻮﻟﻼﻗﭽﻰ ﺩﻭﻟﻘﯘﻧﻼﺭ ﺗﻪﯞﺭﻩﺭ ﻳﯩﺮﺍﻗﺘﺎ،
ﻧﯘﺭ ئىچرە ﻳﻪﻟﭙﯜﻧﮕﻪﻥ ﺧﻮﺭۇﭼﻼﺭ ﺳﯩﻴﺎﻕ.
ﭼﯜﺷﯜﻣﺪﻩ ﻳﯩﺸﯩﻞ ﺗﯜﻥ، ﻛﯚﺯ ﭼﺎﻗﻨﺎﺭ ﻗﺎﺭﺩﺍ-
ﺩﯦﯖﯩﺰ ﻛﯚﺯﻟﯩﺮﯨﺪﻩ ﺑﯩﺮ ﻟﻪﯞ ﻟﯚﻣﯜﻟﺪﻩﺭ.
ﭼﯜﺷﯜﻣﺪﻩ ﭼﯚﺭﮔﯩﻠﻪﺭ ئاجايىپ ﺳﯘﻻﺭ،
ﭼﯜﺷﯜﻣﺪﻩ ﻛﯚﻙ، ﺳﯩﺮﯨﻖ ﺭﻩﯓ ئوﻳﻐﯩﻨﯩﭗ ﺷﯘ ئاﻥ،
ﻓﻮﺳﻔﯘﺭ ﻧﯘﺭﻟﯩﺮﯨﻤﯘ ﻛﯜﻳﭽﯩﺪﻩﻙ ﻛﯜﻳﻠﻪﺭ.
ئاﻱ - ئاﻳﻼﭖ ﻗﻮﻏﻠﯩﺪﯨﻢ ﺩﻭﻟﻘﯘﻧﻼﺭﻧﻰ ﻣﻪﻥ،
ﺩﻭﻟﻘﯘﻧﻼﺭ ﺳﻮﻗﯩﻼﺭ ﺧﺎﺩﺍ ﺗﺎﺷﻼﺭﻏﺎ
ﻗﺎﺷﺎﻏﺎ ئۇﺭﯗﻟﻐﺎﻥ ﺗﯘﺳﯘﻥ ﻛﺎﻟﯩﺪﻩﻙ.
ﻣﻪﺭدانە ﺗﺎﺷﻠﯩﻐﺎﻥ ﻧﯘﺭﺍﻧﻪ ئاﻳﺎﻍ،
ﻗﺎﻧﺪﺍﻗﻤﯘ ﺑﺎﺳﺎﻻﺭ، ﺷﺎﯞﻗﯘﻧﻠﯘﻕ ﺩﯦﯖﯩﺰ،
ﯞﺍﺕ - ﯞﺍﺕ ﺋﯧﻐﯩﺰﯨﻨﻰ ﻗﻮﻳﯩﯟﻩﺗﺴﻪ ﺑﻪﻙ؟
ﺩﻭﻟﻘﯘﻧﻼﺭ ﻗﻮﻏﻼﺷﺘﯩﻢ ئوﺯﺍﻗﺘﯩﻦ - ئوﺯﺍﻕ،
ئۇﭼﺮﯨﺪﻯ ﻗﻪﺩﻩﻣﺪﻩ ﻏﺎﺭﺍﻳﯩﺒﺎﺗﻼﺭ.
ئۇ ﻳﻪﺭﺩﻩ ﻗﺎﭘﻼﻧﻼﺭ ﺗﺎﻻﻱ ﯞﻩ ﺗﺎﻻﻱ،
ﺗﯧﺮﯨﺴﻰ ئاﺩﻩﻣﻨﯩﯔ، ﻛﯚﺯﻟﯩﺮﻯ ﺭﻩﯕﺪﺍﺭ.
ﺑﯘ ﻛﯚﺯﻟﻪﺭ ﮔﯜﻟﻠﻪﺭﮔﻪ ﺋﯩﺮﻣﺎﺵ ﯞﻩ ﭼﯩﺮﻣﺎﺵ،
ئۇﻧﺪﺍ ھەسەن - ھۈسەن ﺭﻩﯕﺪﺍﺭ ﯞﻩ ﺗﯘﺗﺎش-
ﺩﯦﯖﯩﺰ ﻗﻪھرىدىكى ﻛﯚﻙ ئاﺗﻼﺭ ﺗﺎﻣﺎﻥ،
ﺗﺎﺷﻼﻧﻐﺎﻥ ﺳﺎﻧﺎﻗﺴﯩﺰ ﻳﯜﮔﻪﻧﻠﻪﺭ ئوﺧﺸﺎﺵ.
ﻛﯚﺭﮔﻪﻧﻤﻪﻥ ﻛﻮﺯﻩﻛﻨﻰ- ﺑﯩﻠﯩﻖ ﺗﯘﺗﻘﯘﭼﻰ،
ﻛﯚﺭﮔﻪﻧﻤﻪﻥ ﺑﯩﺨﺴﯩﻐﺎﻥ ﺳﺎﺯﻟﯩﻘﻼﺭﻧﻰ ھەم.
ئۇﻳﻘﯘﻏﺎ ﻏﻪﺭﻕ ﺑﻮﻟﻐﺎﻥ ﻗﻮﻣﯘﺷﻠﯘﻗﻼﺭﺩﺍ،
ﻏﺎﻳﻪﺕ ﺯﻭﺭ ھايۋانلار ﭼﯩﺮﯨﮕﻪﻥ ھەردەم.
ﺩﻭﻟﻘﯘﻧﻼﺭ ﺗﯩﻨﭽﯩﺴﺎ، ﭘﻪﺳﯩﻴﯩﭗ ﺷﺎﻣﺎﻝ،
ﻏﺎﻳﻪﺕ ﺯﻭﺭ ﺑﯩﺮ ﺩﻭﻟﻘﯘﻥ ئۆﺭﻟﯩﺪﻯ ﻳﻪﻧﻪ.
ﺗﯚﻛﯜﻟﺪﻯ ﺩﻭﻟﻘﯘﻧﻐﺎ ﺷﺎﺭﻗﯩﺮﺍﺗﻤﯩﺪﻩﻙ
ﻳﯩﺮﺍﻕ ﺑﯩﺮ ﻛﯚﺭﯛﻧﯜﺵ ﻳﺎﺳﺎﭖ ﺗﻪﻧﺘﻪﻧﻪ!
ﻛﯚﺭﮔﻪﻧﻤﻪﻥ، ﻣﯘﺯﻻﺭﻏﺎ ﻛﯚﻣﯜﻟﮕﻪﻥ ﺩﻩﺭﻳﺎ،
ﻗﯘﻳﺎﺷﺘﻰ ﻛﯜﻣﯜﺷﺮﻩﯓ، ﻛﯜﻟﺮﻩﯕﺘﻰ ئاﺳﻤﺎﻥ.
ﻛﯚﺭﮔﻪﻧﻤﻪﻥ ﺩﻭﻟﻘﯘﻧﻼﺭ ﻣﻪﺭﯞﺍﻳﯩﺘﺴﯩﻤﺎﻥ،
ﻗﻮﯕﯘﺭﺭﻩﯓ ﺩﯨﯖﯩﺰﺩﺍ ﺧﻪﺗﻪﺭﻟﻪﺭ پىنھان.
ئۇ ﻳﻪﺭﺩﻩ ﺩﻩﺭﻩﺧﻠﻪﺭ ئەﮔﺮﻯ ﯞﻩ ﺩﻭﻧﺎﻱ،
ﺗﺎﺭﻗﯩﺘﺎر ﺩﻩﻣﻤﯘﺩﻩﻡ ﻗﺎﺭﺍ ﺭﻩﯓ ﭘﯘﺭﺍﻕ.
ﻗﯘﺭۇﺘﻼﺭ ﻏﺎﺟﯩﻼﭖ ﺗﺎﺷﻠﯩﻐﺎﻥ ﭼﯩﻼﻥ،
ﺩﻩﺭﻩﺧﺘﯩﻦ ﺗﯚﻛﯜﻟﯜﭖ ﺗﯘﺭﯨﺪﯗ ھەرۋاق!
ﻛﯚﺭﺳﯩﺘﻪﻱ ﺳﯩﻠﻪﺭﮔﻪ ﺑﺎﻟﯩﻼﺭ ﻛﻪﻝ، ﻛﻪﻝ!
ﺩﻭﻟﻘﯘﻧﻼﺭ ﺑﺎﻏﺮﯨﺪﺍ ﺑﯩﻠﯩﻘﻼﺭ ﺷﻪﻣﺸﻪﺭ،
ﺑﯩﻠﯩﻘﻼﺭ ﻛﯜﻳﻠﯩﺸﻪﺭ، ﻳﺎﻟﺘﯩﺮﯨﺸﻰ ﺯﻩﺭ ؛
ﻗﯘﺕ ﺗﯩﻠﻪﺭ ئەﺭﻛﯩﻤﮕﻪ ﻛﯚﭘﯜﻛﻠﻪﺭ ﮔﯜﻝ- ﮔﯜﻝ،
ﻗﺎﻧﯩﺘﯩﻢ ﺷﺎﻣﺎﻟﺪﯗﺭ، ﺳﯜﺯﯛﻙ ﻧﻪﻗﻪﺩﻩﺭ!
ﺩﯦﯖﯩﺰﻻﺭ ھەرﺟﺎﻳﺪﺍ ﺟﺎﭘﺎﻛﻪﺵ ھارغىن،
ﭘﯩﻐﺎﻧﻠﯩﻖ ﺋﯩﯖﺮﯨﺸﻰ ﭘﻪﭘﯩﻠﻪﺭ ﻳﯘﯞﺍﺵ؛
ئۇ ﻣﯩﻨﻰ ﻣﯘﻻﻳﯩﻢ ﺗﻪﯞﺭﯨﺘﯩﭗ ﻟﻪﺭﺯﺍﻥ،
ﭼﯜﺷﻠﻪﺭﻧﯩﯔ ﺑﺎﻏﺮﯨﻐﺎ ﻗﯩﻴﺴﺎﻳﯩﺘﻤﺎﻗﭽﻰ ﺑﺎﺵ.
ئۇ ﻣﺎﯕﺎ ﻳﻪﻟﭙﯜﺗﻪﺭ ﻏﯘﯞﺍ ﮔﯜﻟﺪﻩﺳﺘﻪ،
ﺯﻩﭘﯩﺮﺍﻥ چېھرىنى ﻛﯚﺭﺳﯩﺘﯩﭗ ﺧﯩﺮﻩ.
ﻣﻪﻥ ﻣﻪﺯﻟﯘﻡ ﻣﯩﺴﺎﻟﻰ ﺗﯩﺰﻻﻧﻐﺎﻥ ﭘﯩﺘﻰ،
ئوﻟﺘﯘﺭﯗﭖ ﻗﺎﻟﯩﻤﻪﻥ ﺑﯘﻧﺪﺍ ﺟﯩﻤﻐﯩﻨﻪ...
ﺯﻩﺭ ﻛﯚﺯﻟﯜﻙ ﻗﯘﺷﻼﺭﻏﺎ ﺗﻮﻟﻐﺎﻥ ئاﺭﺍﻟﺪﻩﻙ،
ﻛﯧﻤﻪﻣﺪﻩ ﺗﻪﯞﺭﯨﻨﻪﺭ ﻣﺎﻳﺎﻕ ﯞﻩ ﭼﯘﻗﺎﻥ.
ﺟﻪﺳﻪﺗﻠﻪﺭ ﻟﻪﻳﻠﯩﺸﯩﭗ ئاﺭﻗﺎﻧﻼﺭ ئاﺭﺍ
ﻛﻪﻳﻨﯩﮕﻪ ئۇﻳﻘﯘﻟﯘﻕ ﺩﺍﺟﯩﻴﺪﯗ ھەر ھان.
ﺑﯩﻠﻤﯩﺪﯨﻢ، ﻳﻮﻗﺎﻟﻐﺎﻥ ﻛﯧﻤﯩﻤﯘ ﻣﻪﻥ ﻳﻪ
ﭼﯩﺮﻣﯩﺸﯩﭗ ﻛﯚﻙ ﺩﯦﯖﯩﺰ ﺋﯩﭙﻪﻛﻠﯩﺮﯨﮕﻪ؟
ﺑﯩﻠﻤﯩﺪﯨﻢ، ﺑﯩﺮ ئاﺟﯩﺰ ﻗﯘﺷﻤﯘ ﻣﻪﻥ ﻳﺎﻛﻰ
ئاﺩﺍﺷﻘﺎﻥ ﺑﻮﺭﺍﻧﻨﯩﯔ ﺋﯩﺘﻪﻛﻠﯩﺮﯨﮕﻪ؟
ﺗﻮﭘﻼﻧﻐﺎﻥ ﻳﻪﻟﻜﻪﻧﻠﻪﺭ، ھەربى ﻛﯩﻤﯩﻠﻪﺭ،
ئۆﻟﯜﻛﯜﻡ ﺳﯩﻠﻪﺭﮔﻪ ئەﻣﻪﺳﺘﯘﺭ ھىرىس.
ﺩﯦﯖﯩﺰﺩﺍ ﻣﻪﺱ ﻳﯜﺭﮔﻪﻥ ﺳﯚﯕﻪﻛﻠﯩﺮﯨﻤﮕﻪ،
ﻗﺎﺭﻣﺎﻗﻼﺭ ﺗﺎﺷﻠﯩﺸﯩﭗ ﻗﯩﻠﻤﺎﯕﻼﺭ ﺧﯩﺮﯨﺲ.
ﺗﯜﺗﻪﻛﻠﻪﺭ ﻳﻮﻝ ﺑﺎﺷﻼﺭ ئۈﺯﺳﻪﻡ ﻣﻪﻥ ئەﺭﻛﯩﻦ،
ﺳﯚﺳﯜﻧﺮﻩﯓ ﺗﯘﻣﺎﻧﻼﺭ ﻟﻪﻳﻠﯩﺸﻪﺭ ھەريان.
ﺗﯧﺸﯩﻤﻪﻥ ئاﺳﻤﺎﻧﻨﯩﯔ ﻗﯩﺰﻏﯘﭺ ﺗﯧﻤﯩﻨﻰ-
ﻗﯘﻳﺎﺷﻨﯩﯔ ﻣﯘﺧﻠﯩﺮﻯ ﻳﺎﺳﯩﻐﺎﻥ ﺟﻪﯞﻻﻥ.
ﭼﯩﻦ ﺷﺎﺋﯩﺮ ﺳﺎﻧﺎﻳﺪﯗ ﻟﻪﺯﯨﺰ ﻣﯘﺭﺍﺑﺒﺎ،
ئاﺳﻤﺎﻥ ﮔﯜﻣﺒﯩﺰﯨﺪﯨﻦ ﺗﺎﻣﭽﯩﺴﺎ ﻳﺎﺷﻼﺭ.
ﭼﺎﻗﻤﺎﻗﻼﺭ ﭼﯩﻘﯩﻠﺴﺎ ﺳﯘﻧﯘﭖ ئەﮔﯩﻢ ئاﻱ،
ﻣﻪﻥ ئۇﻧﻰ ﻳﯩﭙﯩﻨﯩﭗ ﭼﺎﭘﯩﻤﻪﻥ ﺗﻪﻛﺮﺍﺭ.
ئۇﺯﺍﺗﺴﺎ ﻗﺎﭘﻘﺎﺭﺍ ﺩﯦﯖﯩﺰ ئوﺗﻠﯩﺮﻯ
ئۈﺯﯨﻤﻪﻥ، ﻣﻪﻥ ﮔﻮﻳﺎ ﺳﻪﺭﺳﺎﻥ ﺑﯩﺮ ﺗﺎﺧﺘﺎﻱ.
ئاﺳﻤﺎﻧﻨﻰ ﺩﯗﻣﺒﺎلﻻﺭ ﺋﯩﻴﯘﻝ ﺗﻮﻗﻤﯩﻘﻰ،
ﺋﯧﺴﯩﻼﺭ ئۇﻧﯩﯖﻐﺎ ئاﺗﻪﺷﻠﯩﻚ ﻛﺎﺭﻧﺎﻱ!
ﺗﯩﺘﺮﻩﻳﻤﻪﻥ ﻏﺎﻟﯩﻠﺪﺍﭖ،
ئۈﻧﻠﻪﺭ ﻳﯩﺮﺍﻗﺘﯩﻦ-
ﺷﺎﺵ ئاﺗﻼﺭ، ئۆﺭﻛﻪﺷﻠﯩﻚ ئۇﭘﻘﯘﻧﻼﺭ ﺷﯘﺩﻩﻡ.
ﺟﯩﻤﺠﯩﺖ ﻳﯩﺸﯩﻠﻠﯩﻘﻨﻰ ﺗﻮﻗﯘﻳﻤﻪﻥ ئەﺑﻪﺩ،
ﻗﻪﺩﯨﻢ ﻗﻮﺭﻏﺎﻧﻼﺭﻏﺎ ﺳﯩﻐﯩﻨﯩﻤﻪﻥ ھەم.
ﻳﯘﻟﺘﯘﺯ ئاﺭﯨﻠﯩﻨﻰ ﻛﯚﺭﮔﻪﻧﻤﻪﻥ ئۇﻧﺪﺍ -
ﻛﺎﺭﯞﺍﻧﻐﺎ ﺋﯩﺸﯩﻚ ﺋﯩﭽﯩﭗ ﺳﯚﺯﻟﻪﻳﺪﯗ ئاﻳﻮﻕ؟
ﺯﻩﺭ ﻗﯘﺷﻼﺭ - ﺑﻪﺭﮔﯜﭼﻰ ﻛﯩﻠﻪﭼﻪﻛﻜﻪ ﺟﺎﻥ!»
ﺗﺎﯓ ﻧﯘﺭﻯ ﭘﻪﺭﯨﺸﺎﻥ، ﻳﺎﺵ ﺗﯚﻛﻤﻪﺱزېنھار،
ﻗﯘﻳﺎﺷﻼ ﺟﺎﭘﺎﻛﻪﺵ، ئاﻳﻼﺭ ھەم ﻳﺎﻣﺎﻥ ؛
ﺑﯘﺯﺭﯗﻛﯟﺍﺭ ﺳﯚﯕﯩﻜﯩﻢ ﺩﯦﯖﯩﺰﻏﺎ ﻛﯚﻣﯜﻝ!
ئاﭼﭽﯩﻖ مۇھەببەتىن بىھوشمەن ھامان!
ﻳﺎﯞﺭﻭﭘﺎ ﺳﯜﻳﯩﻨﻰ ئەﺳﻠﯩﺴﻪﻡ ئەﮔﻪﺭ،
ﺗﻪﺷﻨﺎﻣﻪﻥ ﻳﻮﻝ ﺑﻮﻳﻰ ﻛﯚﻟﭽﻪﻛﻠﯩﺮﯨﮕﻪ.
ﻛﯚﻟﭽﻪﻛﻠﻪﺭ ﺷﯘﻗﻪﺩﻩﺭ ﻗﺎﺭﺍﯕﻐﯘ، ﺳﻮﻏﯘﻕ،
ئاﻣﺮﺍﻗﻤﻪﻥ ﺑﺎﻟﯩﻼﺭ ئەرﻣﻪﻛﻠﯩﺮﯨﮕﻪ.
ﻛﻪﭺ ﺑﻮﻟﺴﺎ ﺑﺎﻟﯩﻼﺭ ﻗﺎﻳﻐﯘﺭﯗﭖ ئۆﺗﻪﺭ،
ﻛﯧﻤﯩﺴﻰ ﺑﻪﻙ ﻛﯩﭽﯩﻚ ﻛﯧﭙﯩﻨﻪﻛﺴﯩﻤﺎﻥ.
ﻳﯜﻛﯜﻧﯜﭖ ئوﻟﺘﯘﺭﯗﭖ ﻛﯚﻟﭽﻪﻙ ﺑﻮﻳﯩﺪﺍ
ﺳﯘ ﺋﯧﭽﺮﻩ ﻛﯧﻤﯩﻨﻰ ﻗﯩﻠﯩﺪﯗ ﺭﺍﯞﺍﻥ.
ﭼﯚﻛﺘﯜﻣﻤﻪﻥ ﺳﯩﻠﻪﺭﮔﻪ ھارغىن ﺩﻭﻟﻘﯘﻧﻼﺭ،
ﭘﺎﺧﺘﯩﻠﯩﻖ ﻛﯩﻤﯩﮕﻪ ئەﮔﻪﺷﻤﻪﻱ زېنىھار.
ﺳﯩﻠﻪﺭﻧﻰ ئەﮔﯩﻤﻪﻱ ﺭﻩﯕﺪﺍﺭ ﺑﺎﻳﺮﺍﻗﻼﺭ،
ﺳﯩﻠﻪﺭﻧﻰ ئايﻳﻠﯩﻨﯩﭗ ﻳﯜﺭﻣﻪﻱ ﻛﯧﻤﯩﻠﻪﺭ.
(باتۇر روزى تەرجىمىسى)