شامالدا قالدى قاناتلىرىم

ئاسىمجان ئوبۇلقاسىم

شامالدا قالدى قاناتلىرىم،

جېدەللەشتىم ئاخىرغىچە. يەرگە سۇنۇپ چۈشتى شاخلىرىم،

بىر تال ياپراققا ئېگىلمەس ھېچكىم.

بەلكىم دەسسەپ ئۆتەر كىشىلەر،

بەلكىم ئۈن-تىنسىز يۇمۇلار كۆزۈم.

روھىم ئاسماندا پەرۋاز قىلىدۇ،

بەلكىم تۇپراقتا ياتىمەن ئۆزۈم.

بەلكىم ئاۋازىم گۈركىرەپ چىقار،

بەلكىم سۆزلىمەيمەن ئۆلگەندىن كېيىن.

«ئۇھ» دېيىشىدۇ قولۇم-قوشنىلار،

بەلكىم قايتىپ كېلەرمەن كېيىن.

بەلكىم مۇشۇ شېئىرلىرىمنىڭ،

ئۈلگۈرۈپ كېلىمەن ماتەم كۈنىگە.

تۇشمۇ-تۇشتىن چىقىپ كىشىلەر،

كۆمەر مېنى ئۇنىڭ جەسەت كۈلىگە.

مەنبەلەر

بۇ ماددا بىر دەسلەپكى نۇسخىدۇر، بۇ ماددىنى كېڭەيتىش ياكى ئالاھىدە دەسلەپكى نۇسخا قېلىپلىردىن بىرنى قويۇپ ۋىكىپېدىيەگە توھپە قوشالايسىز.