چاغاتاي تىلى

Çağatayçe yâki Çağatay Uyğur tili (Çağatayçe), XIV esr'niñ ortalarıdın tâki XX esr'niñ başlariğeçe pütün Türkistan (Merkezî Âsiya) zéminideki Türkî xalqlar, bolupmu Uyğur ve Özbek xelqi ortaq qollanğan yazma ədəbî tili adəttə «Türkî til», «Türkçe», «Kaşğer Türkçesi» diğen namlarda atalış bilen birge «Çağatay tili» hem deyilidu.[1]

Bu ədəbî til Qaraxanıylar devride Mehmud Kaşğerî terep'idin «Türk tili» yâki «Xaqanıyə Türkleriniñ tili» dep atalıp, soñra edib Əhmed Yükneki'niñ «Ətəbətu'l-Həqayi'q» namlıq eserde «Qaşğar tili» dep atalqan Uyğur yezıq edebiy tiliniñ eslide özige âsâs bolğan Idıqut Uyğur edebî tili bilen pütünley qoşulup ketişi neticeside şekillengen.